این متن شعری است که از مفاهیم عرفانی و فلسفی سخن میگوید. شاعر از مفاهیمی مانند آب حیات، فقر، روح، ذات، و صفات صحبت میکند و به نوعی به دنبال بیان حقیقت وجود و رهایی از قید و بندهای مادی است. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند وحدت وجود و فنا در ذات الهی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم انتزاعی دارد. این نوع محتوا برای نوجوانان ممکن است پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۲۲۸۶ - ای تو برای آب رو، آب حیات ریخته
زَهر گرفته در دَهان، قند و نَباتْ ریخته ۱
مَست و خَراب این چُنین، چَرخْ ندانی از زمین
از پِیِ آبِ پارگین، آبِ فُراتْ ریخته ۲
همچو خَران به کاه و جو نیست رَوا، چُنین مَرو
بر فُقَرا تو دَرنِگَر، زَرْ صَدَقاتْ ریخته ۳
روح شو و جِهَت مَجو، ذات شو و صِفَت مَگو
زان شَهِ بیجِهَت نِگَر، جُمله جِهاتْ ریخته ۴
آه دَریغ، مَغزْ تو در رَهِ پوستْ باخته
آه دَریغ، شاهْ تو در غَمِ ماتْ ریخته ۵
از غَمِ ماتْ شاهِ دل، خانه به خانه میدَوَد
رنگ، رُخ و پیادهها، بَهرِ نَجاتْ ریخته ۶
جُسته بَراتْ جانْ ازو، باز چو دیده رویِ او
کیسه دَریده پیشِ او، جُمله بَراتْ ریخته ۷
از صِفَتَش صِفاتِ ما خار شناسْ گُلْ شُده
باز صِفاتِ ما چو گُلْ در رَهِ ذاتْ ریخته ۸
بال و پَری که او تو را بُرد و اسیرِ دام کرد
بال و پَریست عاریَت، روزِ وَفاتْ ریخته ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.