این متن یک شعر عاشقانه است که در آن شاعر عشق و علاقه خود را به معشوق بیان میکند و از زیباییها و ویژگیهای او مانند رخسار، لب، کف دست و غیره تمجید میکند. شاعر حتی حاضر است جان خود را فدای معشوق کند.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ عاطفی و فکری دارد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان زیر 12 سال کمی پیچیده باشد.
غزل ۲۲۵۴ - دل من، دل من، دل من بر تو
رُخِ تو، رُخِ تو، رُخِ بافَرِ تو ۱
صَنَما، صَنَما، گَر جان طَلَبی
بِدَهَم، بِدَهَم، به جان و سَرِ تو ۲
کَفِ تو، کَفِ تو، کَفِ رَحمَتِ تو
لبِ تو، لبِ تو، لبِ شِکَّرِ تو ۳
دَمِ تو، دَمِ تو، دَمِ جانْ وَشِ تو
میِ تو، میِ تو، میِ چون زَرِ تو ۴
دَرِ تو، دَرِ تو، دَرِ بَخششِ تو
گُلِ تو، گُلِ تو، گُلِ اَحْمَرِ تو ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.