غزل ۲۲۵۳ - نور دل ما، روی خوش تو

نورِ دلِ ما، رویِ خوشِ تو
بال و پَرِ ما، خویِ خوشِ تو ۱

عید و عَرَفه، خندیدنِ تو
مُشک و گُلِ ما، بویِ خوشِ تو ۲

ای طالِعِ ما، قُرصِ مَهِ تو
سایه گَهِ ما، مویِ خوشِ تو ۳

سَجده گَهِ ما، خاکِ دَرِ تو
جولان گَهِ ما، کویِ خوشِ تو ۴

دلْ می‌نَرَوَد سویِ دِگَران
چون رفته بُوَد سویِ خوشِ تو ۵

وَرْ دل بِرَوَد سویِ دِگَران
او را بِکَشَد اویِ خوشِ تو ۶

ای مَستیِ ما از هستیِ تو
غوطه گَهِ ما، جویِ خوشِ تو ۷

زَرّین شُدم از سیمین بَرِ تو
یک تو شُدم از تویِ خوشِ تو ۸

سَر می‌نَهَم و چون سَر نَنَهَد؟
چوگانِ تو را، گویِ خوشِ تو ۹

خامُش کُنم و خامُش، چو سُکُسْت
های و هویَم از هویِ خوشِ تو ۱۰