این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود به عنوان منبع نور، شادی و آرامش یاد میکند. او معشوق را مرکز زندگی خود دانسته و هر آنچه دارد را از او میداند. شاعر تأکید میکند که دلش به سوی دیگری نمیرود و اگر هم برود، معشوق او را بازمیگرداند. این شعر پر از تصاویر شاعرانه و احساسات عمیق است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی احساسی بیشتری دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۲۵۳ - نور دل ما، روی خوش تو
بال و پَرِ ما، خویِ خوشِ تو ۱
عید و عَرَفه، خندیدنِ تو
مُشک و گُلِ ما، بویِ خوشِ تو ۲
ای طالِعِ ما، قُرصِ مَهِ تو
سایه گَهِ ما، مویِ خوشِ تو ۳
سَجده گَهِ ما، خاکِ دَرِ تو
جولان گَهِ ما، کویِ خوشِ تو ۴
دلْ مینَرَوَد سویِ دِگَران
چون رفته بُوَد سویِ خوشِ تو ۵
وَرْ دل بِرَوَد سویِ دِگَران
او را بِکَشَد اویِ خوشِ تو ۶
ای مَستیِ ما از هستیِ تو
غوطه گَهِ ما، جویِ خوشِ تو ۷
زَرّین شُدم از سیمین بَرِ تو
یک تو شُدم از تویِ خوشِ تو ۸
سَر مینَهَم و چون سَر نَنَهَد؟
چوگانِ تو را، گویِ خوشِ تو ۹
خامُش کُنم و خامُش، چو سُکُسْت
های و هویَم از هویِ خوشِ تو ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.