غزل ۵۵۹ - من صید غم عشوه نمایی که تو باشی

من صید غم عشوه نمایی که تو باشی
بیمار به امید دوایی که تو باشی ۱

لطفی به کسان گر نکند عیب بگیرند
غارت زدهٔ مهر و وفایی که تو باشی ۲

مردم همه جویند نشاط و طرب و عیش
من فتنه و آشوب بلایی که تو باشی ۳

ای بخت ز شاهی به گدایی نرسیدیم
در سایهٔ میمون همایی که تو باشی ۴

از بس که ملایک به تماشای تو جمعند
اندیشه نگنجد به سرایی که تو باشی ۵

خورشید به گرد سر هر ذره بگردد
آن جا که خیال تو و جایی که تو باشی ۶

عرفی چه کند گر به ضیافت بردش وصل
با نعمت دیدار گدایی که تو باشی ۷