غزل ۵۲۰ - به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان
نه دل نیاز خرم، نه لب امید خندان ۱

گله از تهی کمندی، نه روا بود، همین بس
که غزال ما نیفتد به کمند صید بندان ۲

چه کند زبون شکاری، ز چنین شکارگاهی
که خم کمند بوسد، لب عنبرین کمندان ۳

چه گمان باطل است این، که بود عزیز صیدی
که به عجز بسته گردد، به کمند ارجمندان ۴

به کرشمه ای بنازم که ز باد دامن او
زده موج زهر آفت، به گلوی نوشخندان ۵

چه دل است، آه از آن دل، که ز حسن و عشق، در وی
نه علامتی ز ناخن، نه جراحتی ز دندان ۶

نه چنان بتاز عرفی، که رود عنان ز دستت
تو هم این حدیث می گوی، به سبک عنان سمندان ۷