این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و شادی در حضور معشوق سخن میگوید. او از لحظات خوشی که با معشوق سپری میکند و تأثیر مثبت این لحظات بر حال خودش و معشوق صحبت میکند. همچنین، شاعر از شراب و نشاط ناشی از آن به عنوان نمادی از شادی و عشق یاد میکند.
این متن شامل مفاهیم عشق و شراب است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر مناسب نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم نمادین آن دارد که معمولاً برای سنین بالاتر قابل درک است.
غزل ۲۲۴۱ - هان، ای جمال دلبر، ای شاد وقت تو
ما با تو بَس خوشیم که خوش بادْ وقتِ تو ۱
نیکوست حالِ ما که نِکو بادْ حالِ تو
خوش باد دورِ چَرخْ کَزو زادْ وقتِ تو ۲
جان و سَرِ تو یار که اَنْدَر دِماغِ ماست
آن رَطْلهای میْ که به ما داد وقتِ تو ۳
از قوَّتِ شراب به فریادْ جامِ تو
وَزْ پَرتوِ نَشاط به فریادْ وقتِ تو ۴
در جای مینگُنجَد از فَخْر جایِ تو
کُه میکَنَد زِ عشقْ چو فَرهادْ وقتِ تو ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.