این شعر از مولانا جلالالدین رومی، مخاطب را به ترک دنیای مادی و حرکت به سوی معنویت و آرامش روحی دعوت میکند. در این متن، از مشکلات و سختیهای زندگی زمینی صحبت شده و راهحلهایی مانند توکل به خدا، رهایی از وابستگیهای مادی و حرکت به سوی آرامش روحی پیشنهاد میشود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
غزل ۲۱۸۰ - ازین پستی به سوی آسمان شو
رَوانَت شاد بادا، خوشْ رَوان شو ۱
زِ شهرِ پُر تَب و لَرزه بِجَستی
به شادی ساکِنِ دارُالْاَمان شو ۲
اگر شُد نَقْشِ تَن، نَقّاش را باش
وَگَر ویران شُد این تَن، جُمله جان شو ۳
وَگَر روی از اَجَل شُد زَعفَرانی
مُقیمِ لاله زار و اَرْغوان شو ۴
وَگَر دَرهایِ راحت بر تو بَسْتند
بیا از راهِ بام و نَردبان شو ۵
وَگَر تنها شُدی از یار و اَصْحاب
به یاریِّ خدا صاحِبِ قِران شو ۶
وَگَر از آب و از نان دور ماندی
چو نان شو قوتِ جانها و چُنان شو ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.