خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از دیدن یار در خلوت دل سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که با علم و آگاهی او را در روح و روان خود می‌بیند. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که روشنایی را نباید از چشم‌های کور جستجو کرد، زیرا حقیقت آشکار است و او آن را به وضوح می‌بیند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۲۴۰ - در خلوت دل یار نهان می بینم
در خلوت دل یار نهان می بینم
پیداست به علم او روان می بینم ۱
ازدیدهٔ کور روشنائی مطلب
عینی است عین و من عیان می بینم ۲
پیداست به علم او روان می بینم ۱
ازدیدهٔ کور روشنائی مطلب
عینی است عین و من عیان می بینم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۳۹ - هر گه که دل از خلق جدا می بینم
گوهر بعدی:رباعی ۲۴۱ - گر صوفی صفهٔ صفا را بینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
