خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که هنگامی که از مردم فاصله می‌گیرد و به درون خود می‌نگرد، وجودش را همراه با نوا و هماهنگی می‌بیند. در لحظات خلوت و بی‌خودی، همه جهان را آینه‌ای از خداوند می‌یابد.
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک فلسفی و تجربه‌ی زندگی برای فهم بهتر متن، آن را برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال مناسب می‌سازد.
رباعی ۲۳۹ - هر گه که دل از خلق جدا می بینم
هر گه که دل از خلق جدا می بینم
احوال وجود با نوا می بینم ۱
و آن لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر خدا می بینم ۲
احوال وجود با نوا می بینم ۱
و آن لحظه که بی خود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر خدا می بینم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۳۸ - گفتم چه کنم که می گو چه کنم
گوهر بعدی:رباعی ۲۴۰ - در خلوت دل یار نهان می بینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
