خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از لطف و کرم الهی سخن می‌گوید که به او بخشش کرده و وجودش را به شهود و معرفت آراسته است. او بیان می‌کند که خداوند طالب او بوده و او را به سوی خود خوانده، در حالی که خودش نیز همواره در جستجوی خداوند بوده است.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و عمیق است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۴۷ - بودش به کمال خویش بودم بخشید
بودش به کمال خویش بودم بخشید
لطفش به کرم شهد شهودم بخشید ۱
او طالب من که ظاهرش گردانم
من طالب او که تا وجودم بخشید ۲
لطفش به کرم شهد شهودم بخشید ۱
او طالب من که ظاهرش گردانم
من طالب او که تا وجودم بخشید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۶ - محبوب جمال خود به آدم بخشید
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۸ - در هر آنی مرا عطائی بخشید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
