این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و علاقهی شدید خود به معشوق سخن میگوید. او از احساسات عمیق خود، از جمله شور و شیدایی، عشق بیحد و حصر، و نیاز به معشوق صحبت میکند. شاعر خود را فدای معشوق میداند و از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند و جانفزا یاد میکند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۲۱۶۳ - چو شیرینتر نمود ای جان، مها شور و بلای تو
بِهِشْتَم جانِ شیرین را، که میسوزد برایِ تو ۱
رَوان از تو خَجِل باشد، دِلَم را پا به گِل باشد
مرا چه جایِ دل باشد، چو دل گشتهست جایِ تو؟ ۲
تو خورشیدیّ و دل در چَهْ، بِتاب از چَهْ به دل گَهْ گَهْ
که میکاهد چو ماه ای مَهْ، به عشقِ جانْ فَزایِ تو ۳
زِ خود مِسَّم، به تو زَرَّم، به خود سنگم، به تو دُرَّم
کَمَر بستم به عشق اَنْدَر به اومیدِ قَبایِ تو ۴
گرفتم عشق را در بَر، کُلَه بِنْهادهاَم از سَر
مَنَم مُحتاج و میگویم زِ بیخویشی دُعایِ تو ۵
دِلا از حَدِّ خود مَگْذر، بُرون کُن باد را از سَر
به خاکِ کویِ او بِنْگَر، بِبین صد خونْ بَهایِ تو ۶
اگر ریزم وَگَر رویم، چه مُحتاجِ تو مَهْ رویَم
چو برگِ کاه میپَرَّم به عشقِ کَهْرُبایِ تو ۷
اَیا تبریزِ خوش جایم زِ شَمسِ الدّین به هَیهایَم
زَنَم لَبَّیک و میآیم بدان کعبهیْ لِقایِ تو ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.