غزل ۱۴۵۲ - درد می‌کش که تا دوا یابی

درد می‌کش که تا دوا یابی
درد می‌نوش تا صفا یابی ۱

ای که گوئی خدای می‌جویم
بگذر از خود که تا خدا یابی ۲

گر نوایی ز عارفی جویی
بینوا شو که تا نوا یابی ۳

گر گدائی کنی چو درویشان
هر چه خواهی ز پادشا یابی ۴

بزم عشق است و عاشقان سر مست
به ازین مجلسی کجا یابی ۵

از فنا خوش بقا توانی یافت
رو فنا شو که تا بقا یابی ۶

نعمت‌اللّه را اگر جویی
به خرابات رو که تا یابی ۷