خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به ستایش عشق و باده‌نوشی می‌پردازد و از رندان دفاع می‌کند. شاعر عشق را بالاتر از هر چیزی می‌داند و خود را بندهٔ عشق می‌خواند. همچنین، او از رقیبان و دلالان عشق شکایت دارد و به خواننده توصیه می‌کند که از پندهای ساده اما ارزشمند بهره ببرد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌هایی به باده‌نوشی دارد که مناسب سنین پایین‌تر نیست.
غزل ۱۴۳۴ - برافشان کلاله ز روی چو لاله
برافشان کلاله ز روی چو لاله
صراحی به دست آر پرکن پیاله ۱
مکن عیب رندان اگر باده نوشند
که پیش از من و تو چنین شد حواله ۲
اگر عشق جانان مرا حاصل آید
روان جان سپارم چو این است احاله ۳
منم بندهٔ او و دارم گواهان
دلم وقف عشق است و جانم قباله ۴
میان من و او چو موئی نگنجد
چه قدر رقیب و چه جای دلاله ۵
اگر نی بنالد مزن دست بر وی
که از نالهٔ ما گرفته است ناله ۶
اگر ذوق داری بخوان گفتهٔ ما
که یک پند سید به از صد رساله ۷
صراحی به دست آر پرکن پیاله ۱
مکن عیب رندان اگر باده نوشند
که پیش از من و تو چنین شد حواله ۲
اگر عشق جانان مرا حاصل آید
روان جان سپارم چو این است احاله ۳
منم بندهٔ او و دارم گواهان
دلم وقف عشق است و جانم قباله ۴
میان من و او چو موئی نگنجد
چه قدر رقیب و چه جای دلاله ۵
اگر نی بنالد مزن دست بر وی
که از نالهٔ ما گرفته است ناله ۶
اگر ذوق داری بخوان گفتهٔ ما
که یک پند سید به از صد رساله ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۴۳۳ - از همه پنهان و پیدا از همه
گوهر بعدی:غزل ۱۴۳۵ - جانی که از تو نازد زیبا بود همیشه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
