غزل ۱۴۱۱ - ما نقش خیال تو نگاریم به دیده

ما نقش خیال تو نگاریم به دیده
در دیدهٔ ما بین که توان دید به دیده ۱

نوریست که در دیدهٔ ما روی نموده
روشنتر از این دیدهٔ ما دیده که دیده ۲

در دیدهٔ اهل نظر آن لعبت خندان
بگرفته خوشی گوشه و جائی بگزیده ۳

یک نقطه محیط است که در دور درآمد
این دایره خطیست از آن نقطه کشیده ۴

در آینهٔ خلق نظر کردم و دیدم
عینیست عیان گشته به اخلاق حمیده ۵

هر ذره که که بینی به تو خورشید نماید
آن ذره رسولیست که از غیب رسیده ۶

ذوقی است در این گفتهٔ سید که چه گویم
خود خوشتر از این قول که گفته که شنیده ۷