غزل ۱۴۰۹ - توئی که راحت جانی و دیده را دیده

توئی که راحت جانی و دیده را دیده
توئی که مثل جمال تو دیده نادیده ۱

فروگرفت خیالت سواد مردم چشم
چنانکه نیست تمیز از خیال تا دیده ۲

مرا دلیست چو آئینه روشن و صافی
نگاه کرده در آئینه و تو را دیده ۳

ندیده دیدهٔ من در جهان به جز زویت
خوش است این نظر دیدهٔ خدا دیده ۴

اگر چه موج محیطیم و عین دریائیم
به غیر ماست که ما را ز ما جدا دیده ۵

به سوی مردم دیده نظر کن و بنگر
که نور دیدهٔ خود را به چشم ما دیده ۶

هزار چشمه ز چشمم روان شود هر سو
از آنکه دیده به عین تو چشمها دیده ۷

کسی که دیدهٔ بیگانه بین فرو بندد
هر آینه بودش دیدهٔ آشنا دیده ۸

منم که عارف و معروف نعمت اللهم
ز لا اله گذشته بلای لا دیده ۹