خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری است که در آن شاعر از تاریکی‌های درون خود و نور ملاقات با معشوق سخن می‌گوید. او از گناهان و خطاهای خود یاد می‌کند و آرزو می‌کند که به سوی آسمان‌ها (سماوات) بازنگردد. در پایان، شاعر به معشوق خود، که مانند خورشید و شاه جان اوست، خطاب می‌کند.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده‌ی عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

ظُلْمَتِ شبْ پَرتوِ ظُلْماتِ من
نورِ مَهْ از نورِ مُلاقاتِ من

گوهرِ طاعت شُد ازان کیمیا
زَلَّت و اِنْکار و جنایاتِ من

هست سَماوات در آن آرزو
تا نِگَرَد سویِ سَماواتِ من

ای رُخِ خورشید سویِ بُرجِ من
ای شَهِ جان، شاهِدِ شَهْماتِ من

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir