خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی بیانگر وحدت وجود و عشق الهی است. شاعر خود را بخشی از دریای عشق الهی می‌داند و معتقد است جز عارفان کسی را یارای درک این حقیقت نیست. او زاهد ظاهربین را شایسته‌ی همراهی با خود نمی‌داند و هر بلایی را نعمتی از جانب خداوند می‌شمارد. در پایان، شاعر خود را آینه‌ای می‌داند که جز خدا چیزی در آن نمایان نیست.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و فهم نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۱۳۷۹ - در محیط عشق او جز ما نبو
در محیط عشق او جز ما نبو
وصل و فصل و قرب و بعد آنجا نبو ۱
عین دریائیم و دریا عین ما
غیر ما با ما درین دریا نبو ۲
عارفی گردم زند از معرفت
نزد ما جز عارف اسما نبو ۳
رند و سرمستیم در کوی مغان
زاهد رعنا حریف ما نبو ۴
هر بلا کآمد از آن بالا به ما
آن بلا جز نعمت والا نبو ۵
دیده ام آئینهٔ گیتی نما
غیر او در آینه پیدا نبو ۶
نعمت الله چون سخن گوید از او
روح قدسی شاید ار گویا نبو ۷
وصل و فصل و قرب و بعد آنجا نبو ۱
عین دریائیم و دریا عین ما
غیر ما با ما درین دریا نبو ۲
عارفی گردم زند از معرفت
نزد ما جز عارف اسما نبو ۳
رند و سرمستیم در کوی مغان
زاهد رعنا حریف ما نبو ۴
هر بلا کآمد از آن بالا به ما
آن بلا جز نعمت والا نبو ۵
دیده ام آئینهٔ گیتی نما
غیر او در آینه پیدا نبو ۶
نعمت الله چون سخن گوید از او
روح قدسی شاید ار گویا نبو ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۷۸ - آینه بردار تا ببینی در او
گوهر بعدی:غزل ۱۳۸۰ - حضور یار بی اغیار خوش بو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
