خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند درد و آرامش، عشق، مستی معنوی و جستجوی حقیقت سخن می‌گوید. شاعر از جام می، درد و عشق به عنوان نمادهایی برای بیان حالات روحی و عرفانی استفاده می‌کند و به شمس تبریزی و نعمت‌الله اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی تأثیرپذیری از عرفان و تصوف است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و دردهای عاطفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۷۲ - می فراوان است اینجا جام کو
می فراوان است اینجا جام کو
دُرد و دردش هست درد آشام کو ۱
ای که می گوئی دمی آرام گیر
با چنین دردی مرا آرام کو ۲
گر نشان و نام می جوئی مجو
در عدم ما را نشان و نام کو ۳
زلف و خالش مرغ دلها صید کرد
خوبتر زان دانه و آن دام کو ۴
جام می در دور می گردد مدام
عشق را آغاز یا انجام کو ۵
شمس تبریزی ز مصر آمد برون
آفتابی آن چنان در شام کو ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
همچو او رندی درین ایام کو ۷
دُرد و دردش هست درد آشام کو ۱
ای که می گوئی دمی آرام گیر
با چنین دردی مرا آرام کو ۲
گر نشان و نام می جوئی مجو
در عدم ما را نشان و نام کو ۳
زلف و خالش مرغ دلها صید کرد
خوبتر زان دانه و آن دام کو ۴
جام می در دور می گردد مدام
عشق را آغاز یا انجام کو ۵
شمس تبریزی ز مصر آمد برون
آفتابی آن چنان در شام کو ۶
نعمت الله مست و جام می به دست
همچو او رندی درین ایام کو ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۷۱ - کهنه است این شراب و جامش نو
گوهر بعدی:غزل ۱۳۷۳ - ذوق سرمستان ز مخموران مجو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
