غزل ۱۳۵۶ - تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو

تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو
جان به جانان ده ولیکن سر جانان را مگو ۱

گر به کفر زلف او ایمان نداری همچو ما
دم مزن گر مؤمنی ای یار من آن را مگو ۲

آب چشم ما به هر سو رو نهاده می رود
خوش درین دریا نشین و وصف یاران را مگو ۳

ذوق ما داری بیا با جام می یک دم برآر
پیش می خواران مرو اسرار مستان را مگو ۴

نعمت الله را بجو و حال خود با او بگو
هرچه فرماید بدان و راز سلطان را مگو ۵