غزل ۲۱۰۹ - ای تو پناه همه روز محن

ای تو پناهِ همه روزِ مِحَن
بازسِپُردم به تو من خویشتن ۱

قُلْزُمِ مِهْری که کِناریش نیست
قَطرهٔ آن اُلْفتِ مَرد است و زن ۲

شیر دَهَد شیر به اَطْفالِ خویش
شاه بگوید به گدا کیمْسَن ۳

بلکه شود آتش دایه‌یْ خَلیل
سُرمهٔ یعقوب شود پیرهَن ۴

نور بُد و شُد بَصَر از آفتاب
آب بِنوشَد زِ ثَری یاسَمَن ۵

بلکه کَشَد از بُتِ سنگین غذا
با همه کُفرش به عبادتْ شَمَن ۶

قَهر کُند دایگی از لُطفِ تو
زَهر دَهَد دایه چو آری تو فَن ۷

گردد ابریشمْ بر کِرمْ گور
حُلّه شود بر تَنِ مؤمنْ کَفَن ۸

بس کُن ازین شَرح و خَمُش کُن که تا
بُلبُلِ جانْ خُطبه کُند بر فَنَن ۹