غزل ۲۱۰۸ - می‌نروم هیچ ازین خانه من

می‌نَرَوَم هیچ ازین خانه من
در تَکِ این خانه گرفتم وَطَن ۱

خانهٔ یارِ من و دارُالْقَرار
کُفر بُوَد نیَّتِ بیرون شُدن ۲

سَر نَهَم آن جا که سَرَم مَست شُد
گوش نَهَم سویِ تَنَنْ تَنْ تَنَن ۳

نُکته مگو، هیچ به راهم مَکُن
راهِ من این است، تو راهَم مَزَن ۴

خانهٔ لیلی‌‌ست وَمَجنون مَنَم
جانِ من این جاست، بُرو جانْ مَکَن ۵

هر کِه دَرین خانه دَرآیَد وِرا
هَمچو مَنَش باز بِمانَد دَهَن ۶

خیز بِبَند آن دَر، امّا چه سود
قارعِ دَر گشت دو صد دَرشِکَن ۷

ای خُنُک آن را که سَرَش گرم شُد
زآتشِ رویِ چو تو شیرین ذَقَن ۸

آن رُخِ چون ماه به بُرقَع مَپوش
ای رُخِ تو حَسرتِ هر مَرد و زن ۹

این دَرِ رَحْمت که گُشادی مَبَند
ای دَرِ تو قبلهٔ هر مُمْتَحَن ۱۰

شمع تویی، شاهِد تو، باده تو
هم تو سُهیلیّ و عَقیقِ یَمَن ۱۱

باقیِ عُمر از تو نخواهم بُرید
حَلْقه به گوشِ تواَم و مُرْتَهَن ۱۲

می‌نَرَمَد شیرِ من از آتشَت
می‌نَرَمَد پیل من از کَرگَدن ۱۳

تو گُل و من خار که پیوسته‌ایم
بی‌گُل و بی‌خار نباشد چَمَن ۱۴

من شب و تو ماه، به تو روشَنَم
جانِ شبی، دل زِ شَبَم بَرمَکَن ۱۵

شمعِ تو پروانهٔ جانم بِسوخت
سَر پِیِ شُکرانه نَهَم بر لَگَن ۱۶

جانِ من و جانِ تو هر دو یکی‌ست
گشته یکی جانْ پنهان در دو تَن ۱۷

جانِ من و تو چو یکی آفتاب
روشن ازو گشته هزار اَنْجُمَن ۱۸

وَقتِ حُضورِ تو، دوتا گشت جان
رَسته شُد، از تَفرقهٔ خویشتن ۱۹

تَن زدم از غَیرت و خامُش شُدم
مُطربِ عُشّاق بگو، تَن مَزَن ۲۰

خِطّهٔ تبریز و رُخِ شَمسِ دین
ماهیِ جان راست چو بَحْرِ عَدَن ۲۱