غزل ۲۱۰۳ - گرچه اندر فغان و نالیدن

گرچه اَنْدَر فَغان و نالیدن
اندکی هستْ خویشتن دیدن ۱

آن نباشد مرا، چو در عشقت
خوگَرَم من به خویش دُزدیدن ۲

به خدا و به پاکیِ ذاتَش
پاکَم از خویشتنْ پَسَندیدن ۳

دیده کِی از رُخِ تو بَرگردد؟
به کِه آید به وقتِ گَردیدن؟ ۴

در چُنین دولَت و چُنین میدان
نَنگ باشد زِ مرگْ لَنْگیدن ۵

عاشقانِ تو را مُسَلَّم شُد
بر همه مرگ‌ها بخَندیدن ۶

فَرع‌هایِ درختْ لَرزانند
اصل را نیست خوفِ لَرزیدن ۷

باغْبانانِ عشق را باشد
از دلِ خویشْ میوه بَرچیدن ۸

جانِ عاشق نَواله‌ها می‌پیچ
در مُکافاتِ رنج پیچیدن ۹

زُهد و دانش بِوَرز ای خواجه
نَتَوان عشق را بِوَرزیدن ۱۰

پیش ازین گفت شَمسِ تبریزی
لیک کو گوشْ بَهرِ بِشْنیدن ۱۱