خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر به ناپایداری و فریبندگی دنیا اشاره دارد و توصیه می‌کند که به جای دلبستگی به دنیای فانی، به آخرت بیندیشیم. شاعر از بی‌وفایی دنیا و اهل آن سخن می‌گوید و هشدار می‌دهد که حرص و طمع نسبت به دنیا تنها به ناامیدی و رنج می‌انجامد. در پایان، شاعر دنیا را سرابی بی‌ارزش می‌داند که تنها افراد بی‌خرد آن را بهشت می‌پندارند.

مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، نگاه انتقادی به دنیا و توصیه به زهد و بی‌اعتمادی به دنیا ممکن است برای سنین پایین‌تر سنگین باشد.

مشاهده کامل

گاه تاریکست و گه روشن سرای این جهان
غم مخور چون اهل دنیا از برای این جهان

گر نوای آن جهان داری بیا خوشوقت باش
بینوا باشی اگرخواهی نوای این جهان

اعتمادی نیست بر یاران این دنیای دون
عاقبت بیگانه گردد آشنای این جهان

بگذر از حرص جهان راه خطا دیگر مرو
خود که می یابد صوابی ازخطای این جهان

دائماً خر بنده ای باشد که آمد شد کند
هر که باشد همچو خواجه در قفای این جهان

می دهد عمر عزیز خویش بر باد هوا
باد پیماید که افتد در هوای این جهان

محنت آباد سرابی خاکدان ناخوشی
بی خرد نامش کند دولتسرای این جهان

نعمت الله دنیی و عقبی نخواهد از خدا
آن جهان هرگز نمی خواهد چه جای این جهان

«شاه نعمت‌الله ولی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir