غزل ۱۲۳۰ - دل که باشد گر نباشد بندهٔ فرمان من

دل که باشد گر نباشد بندهٔ فرمان من
جان چه ارزد گر نورزد عشق با جانان من ۱

من که باشم گر نباشم بندهٔ فرمان او
می برم فرمان او زان شد روان فرمان من ۲

در دل من عشق او گنجی است در ویرانه ای
گنج اگر خواهی بجو کنج دل ویران من ۳

مجلس عشقست و من سرمست و با رندان حریف
ساقیا جامی که نوشم شادی یاران من ۴

دردمندانه بیا دُردی دردم نوش کن
تا بدانی ذوق داروی من و درمان من ۵

نالهٔ دلسوز من از حال جان دارد خبر
ناله ام بشنو که گوید با تو حال جان من ۶

من ایاز حضرت محمود خویشم ای عزیز
بندگی سید محمود من سلطان من ۷