غزل ۱۲۱۶ - ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم

ما از شرابخانهٔ جانانه می رسیم
مستان حضرتیم و ز میخانه می رسیم ۱

از ما نشان ذوق خرابات جو که ما
مستیم و لاابالی و رندانه می رسیم ۲

ای عقل دور باش که رندیم و باده نوش
از بزم عشق و مجلس جانانه می رسیم ۳

پروانه وار ز آتش عشقش بسوختیم
شمعی گرفته ایم و به پروانه می رسیم ۴

تاجی ز ذوق بر سر و در بر قبای عشق
بسته کمر به عزت و شاهانه می رسیم ۵

سرمست می رسیم ز میخانهٔ قدیم
مخمور نیستیم که مستانه می رسیم ۶

از بندگی سید خود می رسیم باز
از ملک غیب ، ببین که چه مردانه می رسیم ۷