غزل ۱۲۰۳ - ما مرشد عشاق خرابات جهانیم

ما مرشد عشاق خرابات جهانیم
ساقی سراپردهٔ میخانهٔ جانیم ۱

تو از همدانی ولیکن همه دان نه
از ما شنو ای دوست که سر همه دانیم ۲

تو عالم یک حرفی ما عالم عالم
تو میر صدی باشی و ما شاه جهانیم ۳

هر کس به جمال و رخ خوبی نگرانند
در آینهٔ خویش به خود ما نگرانیم ۴

از ما به همه عمر یکی مور نرنجید
تا بود بر این بوده و تا هست برآنیم ۵

هر یار که بینیم که او قابل عشقست
حسنی بنمائیم و دلش را بستانیم ۶

رندان سراپردهٔ ما عاشق و مستند
ما سید رندان سراپرده از آنیم ۷