خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی بیانگر عشق و وابستگی شدید به معشوق (که می‌تواند خدا یا یک شخص باشد) است. شاعر خود را غرق در این عشق، مست و سرگشته توصیف می‌کند و ادعا می‌کند که حتی در فقر و نیازمندی نیز به این عشق وفادار است. همچنین، به مفاهیمی مانند درد، درمان، بندگی و فقر عرفانی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات مانند 'مستی' و 'خرابات' ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند.
غزل ۱۱۹۲ - عشق است که مبتلای اوئیم
عشق است که مبتلای اوئیم
در هر حالی برای اوئیم ۱
مستیم و حریف می فروشیم
خاک در آن سرای اوئیم ۲
دل داده به باد در خرابات
سرگشته و در هوای اوئیم ۳
در بحر محیط غرق گشتیم
مائیم که آشنای اوئیم ۴
درد آمد و دردمند میجست
می گفت که ما دوای اوئیم ۵
چون اوست دوای بینوایان
ما بندهٔ بینوای اوئیم ۶
از دولت بندگی سید
شاهیم ولی گدای اوئیم ۷
در هر حالی برای اوئیم ۱
مستیم و حریف می فروشیم
خاک در آن سرای اوئیم ۲
دل داده به باد در خرابات
سرگشته و در هوای اوئیم ۳
در بحر محیط غرق گشتیم
مائیم که آشنای اوئیم ۴
درد آمد و دردمند میجست
می گفت که ما دوای اوئیم ۵
چون اوست دوای بینوایان
ما بندهٔ بینوای اوئیم ۶
از دولت بندگی سید
شاهیم ولی گدای اوئیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۹۱ - همه جا طالب وصال توایم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۹۳ - زنده به حیات عشق اوئیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
