غزل ۱۱۸۹ - مدتی شد که به جان باتو در آمیخته ایم

مدتی شد که به جان باتو در آمیخته ایم
در سر زلف دلاویز تو آویخته ایم ۱

جوی آبی که روان در نظرت می گذرد
آب چشمیست که ما بر گذرت ریخته ایم ۲

پردهٔ دیدهٔ ما در نظر ما به مثل
شعر بیزیست که زان خاک درت ریخته ایم ۳

به خیالی که خیال تو نگاریم بچشم
هر زمان نقش خیالی ز نو انگیخته ایم ۴

تاکه در بند سر زلف تو دل دربند است
با تو پیوسته و از غیر تو بگسیخته ایم ۵

گوشهٔ خلوت میخانه مقامی امن است
ما از این خانه از آن واسطه بگریخته ایم ۶

نعمت الله می صافی است در این جام لطیف
ما به جان با می و جامش به هم آمیخته ایم ۷