غزل ۱۱۸۴ - دردمندیم و به امید دوا آمده ایم

دردمندیم و به امید دوا آمده ایم
مستمندیم و طلبکار شفا آمده ایم ۱

از در لطف تو نومید نگردیم که ما
بینوایان به تمنای نوا آمده ایم ۲

ما گدائیم و تو سلطان جهان کرمی
نظری کن که به امید شما آمده ایم ۳

دل فدا کرده و جان داده و سر بر کف دست
تا نگوئی که به تزویر و ریا آمده ایم ۴

این چنین عاشق و سرمست که بینی ما را
نیست حاجت که بگوئی ز کجا آمده ایم ۵

ما اگر زاهد سجاده نشینیم نه رند
بر سر کوی خرابات چرا آمده ایم ۶

سید بزم خرابات جهان جانیم
بندگانیم به درگاه خدا آمده ایم ۷