خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی و عاشقانه از حافظ، بیانگر حالات روحانی و مستی معنوی شاعر است. او خود را خراباتی و محو رازهای خلوت می‌داند، عاشق دلبر نازنینش است و با جام باده دمساز است. شاعر خود را سید عاشقان شیراز می‌خواند و از وحدت با معشوق و مستی ذوق عرفانی سخن می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند باده و مستی ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامناسب یا نامفهوم باشد. درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۱۱۶۷ - ما خراباتیان جان بازیم
ما خراباتیان جان بازیم
محو سر خلوت رازیم ۱
عالمی مست ذوق ما گردند
گر زمانی به خلق پردازیم ۲
مطرب ما ز جان نوا یابد
ساز عشاق را چو بنوازیم ۳
سرخوشیم و حریف خماریم
با لب جام باده دمسازیم ۴
دلبر نازنین ما بر ماست
ما به آن نازنین همی نازیم ۵
جان ما چون حجاب جانان است
از میان شاید ار براندازیم ۶
بندهٔ ترک سرخوش خویشیم
سید عاشقان شیرازیم ۷
محو سر خلوت رازیم ۱
عالمی مست ذوق ما گردند
گر زمانی به خلق پردازیم ۲
مطرب ما ز جان نوا یابد
ساز عشاق را چو بنوازیم ۳
سرخوشیم و حریف خماریم
با لب جام باده دمسازیم ۴
دلبر نازنین ما بر ماست
ما به آن نازنین همی نازیم ۵
جان ما چون حجاب جانان است
از میان شاید ار براندازیم ۶
بندهٔ ترک سرخوش خویشیم
سید عاشقان شیرازیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۶۶ - ما عاشق رند دلپذیریم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۶۸ - اجازت گر دهد دلبر به پای او سر اندازیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
