خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر عشق و مستی معنوی است که در آن شاعر خود را عاشق و معشوق، ساقی و مست، و زنده به حیات جاودان می‌داند. او از وجود عالم بی‌نیاز است و خود را در بندگی سید (احتمالاً اشاره به امامان یا شخصیت‌های مقدس) امیر عاشقان می‌خواند. متن تأکید بر عشق الهی و خودشناسی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی ممکن است برای نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
غزل ۱۱۶۶ - ما عاشق رند دلپذیریم
ما عاشق رند دلپذیریم
ما ساقی مست دلپذیریم ۱
معشوق خودیم و عاشق خود
جز دامن عشق خود نگیریم ۲
مستغنیم از وجود عالم
دایم باشیم ما نمیریم ۳
زنده به حیات جاودانیم
تا ظن نبری که ناگزیریم ۴
گر طالب حضرت خدائی
ما را بطلب که ناگزیریم ۵
این طرفه که ما محب خویشیم
محبوب بسی جوان و پیریم ۶
از دولت بندگی سید
بر جملهٔ عاشقان امیریم ۷
ما ساقی مست دلپذیریم ۱
معشوق خودیم و عاشق خود
جز دامن عشق خود نگیریم ۲
مستغنیم از وجود عالم
دایم باشیم ما نمیریم ۳
زنده به حیات جاودانیم
تا ظن نبری که ناگزیریم ۴
گر طالب حضرت خدائی
ما را بطلب که ناگزیریم ۵
این طرفه که ما محب خویشیم
محبوب بسی جوان و پیریم ۶
از دولت بندگی سید
بر جملهٔ عاشقان امیریم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۱۶۵ - ما به لطف پادشه مستظهریم
گوهر بعدی:غزل ۱۱۶۷ - ما خراباتیان جان بازیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
