این متن عرفانی از عشق الهی و جاودانگی سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشق به معشوق (الهی) در جان او جای دارد و این عشق به او لذت و معنای زندگی بخشیده است. او خود را عاشقی می‌داند که هم دنیا و هم آخرت را دارد و با وجود اشک‌هایش، دریای بیکران عشق را می‌بیند. شاعر از نشانه‌های الهی و نور عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که نامش را از این نشانه‌ها گرفته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان شاعرانه، فهم آن را برای سنین پایین‌تر چالش‌برانگیز می‌کند.
غزل ۱۱۵۷ - عشق او در میان جان داریم
لذت عمر جاودان داریم ۱
تا گرفتیم آن میان به کنار
هرچه داریم در میان داریم ۲
عاقل این دارد و ندارد آن
عاشقانیم و این و آن داریم ۳
می رود آب چشم ما هر سو
در نظر بحر بیکران داریم ۴
خبر عاشقان ز ما می جو
که خبر ما ز عاشقان داریم ۵
آفتابیست درنظر پیدا
نورش از دیده چون نهان داریم ۶
نعمت الله به ما نشانی داد
این چنین نام از آن نشان داریم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
