غزل ۱۱۵۴ - تا مجرد از دل و از جان شدیم

تا مجرد از دل و از جان شدیم
همنشین و همدم جانان شدیم ۱

همچو قطره بهر یک دردانه ای
غرقهٔ دریای بی پایان شدیم ۲

از خیال روی یار خویشتن
همچو زلفش بی سر و سامان شدیم ۳

تا که پیدا شد جمال عشق دوست
ما به خود در خود ز خود پنهان شدیم ۴

جان و دل در کار عشقش باختیم
لاجرم ما جمله تن چون جان شدیم ۵

از برای گنج عشقش روز و شب
ساکن کنج دل ویران شدیم ۶

تا خبر از زلف و رویش یافتیم
بی خبر از کفر و از ایمان شدیم ۷

گرد نقطه مدتی گشتیم ما
نقطهٔ پرگار این دوران شدیم ۸