غزل ۱۱۳۰ - خسته حالیم و ز زلف تو شفا می طلبیم

خسته حالیم و ز زلف تو شفا می طلبیم
دردمندیم و ز وصل تو دوا می طلبیم ۱

هر کسی را ز تو گر هست به نوعی طلبی
ما به هر وجه که هست از تو تو را می طلبیم ۲

از خدا نعمت جنت طلبد زاهد و ما
به خدا گر ز خدا غیر خدا می طلبیم ۳

آنکه ما می طلبیمش همه دانند و لیک
نیست ما را که بگوئیم کرا می طلبیم ۴

مشکل اینست که سعی طلب ما هرگز
نرسیده است بدان جای که ما می طلبیم ۵

کیمیائی که مس قلب از او زر گردد
به یقین از نظر پاک شما می طلبیم ۶

گر بقا می طلبی باش فنا چون سید
ما ز خود ناشده فانی چه بقا می طلبیم ۷