غزل ۱۱۱۱ - درد دل آمد که درمانت منم

درد دل آمد که درمانت منم
سوز جان آمد که جانانت منم ۱

چشم مست آمد که دینت می برم
کفر زلف آمد که ایمانت منم ۲

شد پریشان زلف او بر روی او
گفت مجموع پریشانت منم ۳

پادشاهی با گدای خویش گفت
نقد گنج کنج ویرانت منم ۴

مطرب عشاق می گوید به ساز
بلبل مست گلستانت منم ۵

ساقی سرمست جام می به دست
آمده یعنی که مهمانت منم ۶

گفتمش سید غلام عشق تو است
گفت هستی بنده ، سلطانت منم ۷