این متن شعری عرفانی است که به ستایش و توصیف یک وجود متعالی و الهی میپردازد. شاعر از قدرت، عظمت و تأثیر این وجود بر عالم و انسان سخن میگوید و خود را در برابر این قدرت ناچیز میداند. همچنین، به رابطهی عشق و عرفان میان انسان و این وجود متعالی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۷۵ - تویی که بدرقه باشی گهی، گهی ره زن
توی که خَرمَنِ ماییّ و آفَتِ خَرمَن ۱
هزار جامه بِدوزی زِ عشقْ و پاره کُنی
وَ آن گَهان بِنِویسی تو جُرمِ آنْ بر من ۲
تو قُلْزْمیّ و دو عالَم زِ توست یک قَطره
قُراضهییست دو عالَم، تویی دو صَد مَعْدَن ۳
تو راست حُکْم که گویی به کور چَشمْ گُشا
سُخَن تو بَخشی و گویی که گفت آن اَلْکَن ۴
بِساخْتی زِ هَوَس صد هزار مِقْناطیس
که نیست لایِقِ آن سنگِ خاص، هر آهن ۵
مرا چو مَست کَشانی به سنگ و آهنِ خویش
مرا چه کارْ که من جانِ روشَنَم یا تَن؟ ۶
تو بادهیی، تو خُماری، تو دشمنیّ و تو دوست
هزار جانِ مُقَدَّس فِدایِ این دشمن ۷
تو شَمسِ دینِ به حَقّیّ و مَفْخَرِ تبریز
بَهارِ جان که بِدادی سِزایِ صد بهمن ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.