غزل ۱۰۱۰ - شکر گویم که باز سر مستم

شکر گویم که باز سر مستم
توبه کردم و لیک بشکستم ۱

از سر کاینات خاسته‌ام
بر در می فروش بنشستم ۲

زندهٔ جاودان از آن گشتم
که به خود نیستم به او هستم ۳

تا که فانی شدم ، شدم باقی
قطره بودم به بحر پیوستم ۴

سر به پایش نهاده‌ام سر مست
به امیدی که گیرد او دستم ۵

در نظر نور او به من بنمود
هر خیالی که نقش او بستم ۶

نعمت‌اللّه حریف و او ساقی
سید عاشقان سرمستم ۷