این متن به مفاهیم عرفانی و فلسفی مانند وحدت وجود، ارزش جستجوی حقیقت و عشق الهی میپردازد. شاعر بیان میکند که همه چیز در جهان به هم مرتبط است و انسان باید به دنبال گنج حقیقی (معنویت) باشد. همچنین تأکید میشود که عشق الهی پایدار است و انسان باید از گوهر وجود خود محافظت کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تحلیل نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. این محتوا برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است که توانایی درک مفاهیم انتزاعی و معنوی را دارند.
غزل ۲۰۷۱ - هر چه کنی تو، کردهٔ من دان
هر چه کُند تَن، کرده بود جان ۱
چَشمِ مَنی تو، گوشِ مَنی تو
این دو بِگُفتم، باقی میدان ۲
گَر به جهان آن گنج نبودی
بَهرِ چه بودی خانهٔ ویران؟ ۳
گنجْ طَلَب کُن، ای پدرِ من
دست بِجُنبان، دست بِجُنبان ۴
بویِ خوشِ او، رَهبرِ ما شُد
تا گُل و ریحان، تا گُل و ریحان ۵
ذَرّه به ذَرِّه، مُشْتَریَنْدَت
گوهرِ خود را، هین مَدِه ارزان ۶
موش دَرآیَد، گُربه دَرآیَد
گَر بِگُشایی تو سَرِ اَنْبان ۷
عشقْ چو باشد کم نشود جان
دور مَبادا سایهٔ جانان ۸
باقیِ این را هم تو بگویی
ای مَهِ مَهْ رو، زُهرهٔ تابان ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.