غزل ۲۰۶۷ - ای هوس عشق تو، کرده جهان را زبون

ای هَوَسِ عشقِ تو، کرده جهان را زَبون
خیرهٔ عشقَت چو من، این فَلَک سَرنگون ۱

می‌دَر و می‌دوز تو، می‌بَر و می‌سوز تو
خون کُن و می‌شوی تو خونِ دِلَم را به خون ۲

چون که زِ تو خاسته‌ست، هر کَژِ تو راست است
لیک بُتا راست گو، نیست مَقامِ جُنون ۳

دوشْ خیالِ نِگار، بَعدِ بَسی اِنْتِظار
آمد و من در خُمار، یا رَب چون بود، چون ۴

خواست که پَروا کُند، رویْ به صَحرا کُند
باز مرا می‌فَریفت از سُخَنِ پُرفُسون ۵

گفتم وَاللّهْ که نی، هیچ مَساز این بِنا
گَر عَجَمی، رفت نیست، وَرْ عَرَبی، لایکون ۶

در دلِ شب آمدی، نیک عَجَب آمدی
چون بَرِ ما آمدی، نیست رَهایی کُنون ۷