خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
متن بالا یک شعر عرفانی و صوفیانه است که به نوشیدن شراب به عنوان نمادی از عشق و مستی معنوی اشاره دارد. شاعر توصیه می‌کند که در لحظه زندگی کنیم، از نعمت‌های الهی لذت ببریم و در عشق و مستی غرق شویم. همچنین، تأکید بر سکوت و ذکر نام نعمت‌الله به عنوان راهی برای رسیدن به آرامش و خوشی دارد.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مستی می‌تواند نیاز به توضیح و تفسیر داشته باشد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۹۲۷ - دُرد دردش بنوش خوش می باش
دُرد دردش بنوش خوش می باش
کسوت او بپوش خوش می باش ۱
به خرابات رو خوشی بنشین
همدم میفروش خوش می باش ۲
ساقی ار می دهد تو را جامی
بستان و بنوش خوش می باش ۳
همچو خم شراب مستانه
گرم شو خوش بجوش خوش می باش ۴
همه میخانه گر دهد ساقی
عاشقانه بنوش و خوش می باش ۵
نوش کن جام می که نوشت باد
تا نیائی به هوش و خوش می باش ۶
سخن از ذوق نعمت الله گو
ور نگوئی خموش و خوش می باش ۷
کسوت او بپوش خوش می باش ۱
به خرابات رو خوشی بنشین
همدم میفروش خوش می باش ۲
ساقی ار می دهد تو را جامی
بستان و بنوش خوش می باش ۳
همچو خم شراب مستانه
گرم شو خوش بجوش خوش می باش ۴
همه میخانه گر دهد ساقی
عاشقانه بنوش و خوش می باش ۵
نوش کن جام می که نوشت باد
تا نیائی به هوش و خوش می باش ۶
سخن از ذوق نعمت الله گو
ور نگوئی خموش و خوش می باش ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۹۲۶ - دل به دلبر گذار و خوش می باش
گوهر بعدی:غزل ۹۲۸ - سیدی خواهی پناه و بنده باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
