این متن به موضوع غرق بودن همه در دریای بیکران هستی اشاره دارد و از تشبیهاتی مانند حباب و موج برای توصیف رابطه انسان با عشق و وجود استفاده می‌کند. همه در جستجوی حقیقت هستند، اما همچنان در این دریای بیکران غرق‌اند. عشق به عنوان دریایی توصیف شده که عاشقان در آن غرق هستند و حتی ناخدایان نیز راه به کناری نمی‌یابند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم انتزاعی مانند ازل و ابد، عشق به عنوان بحر، و غرق بودن در هستی، نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
غزل ۷۷۸ - همه در بحر بیکران غرقند
چون حبابند این و آن غرقند ۱
غرق آبند و آب می جویند
از ازل تا ابد چنان غرقند ۲
تن ما چون حباب و جان موجست
عشق بحر است و عاشقان غرقند ۳
کشتی ما کجا رسد به کنار
ناخدایان در این میان غرقند ۴
بحر در جوش و باده در کار است
بر چه باشد که بحریان غرقند ۵
هفت دریا درین محیط وجود
دیده ایم و یکان یکان غرقند ۶
رند دریا دلیست سید ما
سید و بنده جاودان غرقند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
