خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از مولانا بیانگر مفهوم سرخوشی و شادی درونی است که از طریق عشق، عرفان، و مستی معنوی حاصل می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که عارفان با اسم اعظم، عاشقان با معشوق، و رندان در خرابات از این سرخوشی برخوردارند، در حالی که زاهدان و عاقلان کمتر آن را تجربه می‌کنند. در نهایت، سرخوشی را به عنوان حالتی روحانی و الهی توصیف می‌کند که همه عالم را دربرمی‌گیرد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند می و خرابات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و فلسفه عرفانی دارد.
غزل ۷۷۷ - جان و جانان هر دو باهم سرخوشند
جان و جانان هر دو باهم سرخوشند
همدمند و هر دو همدم سرخوشند ۱
هر کسی نام و نشانی یافته
عارفان با اسم اعظم سرخوشند ۲
زاهدان و عاقلان دیدم بسی
خوش عزیزان و ولی کم سرخوشند ۳
در خرابات مغان رندان ما
باده می نوشند وبی غم سرخوشند ۴
دیگران گر سرخوشند از جام جم
عاشقان مست با جم سرخوشند ۵
گر کسی گوید چه باشد سرخوشی
خوش بگو والله و اعلم سرخوشند ۶
از می خمخانهٔ سید مدام
همچو ما مجموع عالم سرخوشند ۷
همدمند و هر دو همدم سرخوشند ۱
هر کسی نام و نشانی یافته
عارفان با اسم اعظم سرخوشند ۲
زاهدان و عاقلان دیدم بسی
خوش عزیزان و ولی کم سرخوشند ۳
در خرابات مغان رندان ما
باده می نوشند وبی غم سرخوشند ۴
دیگران گر سرخوشند از جام جم
عاشقان مست با جم سرخوشند ۵
گر کسی گوید چه باشد سرخوشی
خوش بگو والله و اعلم سرخوشند ۶
از می خمخانهٔ سید مدام
همچو ما مجموع عالم سرخوشند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۷۶ - عاشقانی که عشق می بازند
گوهر بعدی:غزل ۷۷۸ - همه در بحر بیکران غرقند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
