این شعر از زبان فردی است که از عشق و جدایی رنج میکشد و از معشوق خود میخواهد که از جفا و عتاب دست بردارد. شاعر از معشوق میخواهد که به جای ایجاد درد و رنج، لطف و مهربانی را جایگزین کند و از رفتارهای خشن و ناعادلانه خودداری کند. او از معشوق میخواهد که به جای ایجاد غم و اندوه، شادی و آرامش را به زندگی او بازگرداند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتوان آن را به درستی درک کرد.
غزل ۲۰۵۱ - میبینمت که عزم جفا میکنی، مکن
عَزْمِ عِتاب و فُرقَتِ ما میکُنی، مَکُن ۱
در مَرغْزارِ غَیرت، چون شیرِ خشمگین
در خونَم ای دو دیده چَرا میکُنی، مَکُن ۲
بَختِ مرا چو کِلْکْ نِگونْ میکُنی، مَکُن
پُشتِ مرا چو دالْ دوتا میکُنی، مَکُن ۳
ای تو تمامْ لُطفِ خدا و عَطایِ او
خود را نَکال و قَهرِ خدا میکُنی، مَکُن ۴
پیوند کردهیی کَرَم و لُطفْ با دِلَم
پیوند کرده را چه جُدا میکُنی، مَکُن ۵
آن بَیذَقی که شاهْ شُدهست از رُخِ خوشَت
بازش به ماتِ غَم چه گدا میکُنی، مَکُن ۶
آن بندهیی که بَدْر شُد از پَرتوِ رُخَت
چون ماهِ نو زِ غُصّه دوتا میکُنی، مَکُن ۷
گَر گَبْر و مومن است، چو کُشتهیْ هوایِ توست
بر گَبْرِ کُشته، تو چه غَزا میکُنی، مَکُن ۸
بیهوش شو، چو موسی و هَمچون عَصا خَموش
مانند طورْ تو چه صَدا میکُنی، مَکُن ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.