خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر عرفانی از نعمت الله ولی بیانگر عشق و ارادت به یار (معشوق الهی) است. شاعر با اشاره به واژههایی مانند یسار، کنج، یار و نگار، به وحدت وجود و عشق الهی اشاره میکند و ذکر و عبادت را راهی برای رسیدن به این عشق میداند. در نهایت، نعمت الله را مظهر خداوند میخواند.
مفاهیم عرفانی و استفاده از استعارههای عمیق ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. این شعر更适合 افرادی که با ادبیات عرفانی آشنایی دارند.
غزل ۷۴۷ - دست چپ را یسار می خوانند
دست چپ را یسار می خوانند
کنج را هم یسار می خوانند ۱
عاشقانی که محرم رازند
یار را دوستدار می خوانند ۲
ذاکرانی که ذکر می گویند
روز و شب آن نگار می خوانند ۳
در همه آن یکی همی جویند
گر یکی ور هزار می خوانند ۴
بیست و هشت حرف اگر همی خوانی
عارفان بی شمار می خوانند ۵
هر که بینند و هر چه می خوانند
خدمت آن نگار می خوانند ۶
نعمت الله را چو می یابند
مظهر کردگار می خوانند ۷
کنج را هم یسار می خوانند ۱
عاشقانی که محرم رازند
یار را دوستدار می خوانند ۲
ذاکرانی که ذکر می گویند
روز و شب آن نگار می خوانند ۳
در همه آن یکی همی جویند
گر یکی ور هزار می خوانند ۴
بیست و هشت حرف اگر همی خوانی
عارفان بی شمار می خوانند ۵
هر که بینند و هر چه می خوانند
خدمت آن نگار می خوانند ۶
نعمت الله را چو می یابند
مظهر کردگار می خوانند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۴۶ - رندان همه مستند و می از جام ندانند
گوهر بعدی:غزل ۷۴۸ - سیدم روح اعظمش خوانند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.