این متن شعری عرفانی است که از مخاطب میخواهد به جای توجه به ظواهر دنیوی، به حقیقت و پاکی درون توجه کند. شاعر از مخاطب میخواهد که با نگاهی عمیق، جهان فانی را به بقا تبدیل کند، زهر دشمنان را به شکر تبدیل کند و در هر شرایطی، نور و زیبایی را بیافریند. همچنین، شاعر تأکید میکند که باید از پردههای ظاهری عبور کرد و به حقیقت رسید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۴۰ - روز است ای دو دیده، در روزنم نظر کن
تو اصلِ آفتابی، چون آمدیْ سَحَر کُن ۱
بَردار طالِبان را، وَزْ هفت بَحْر بُگْذر
مَنْگَر به گاو و ماهی، وَزْ صد چُنین گُذَر کُن ۲
پیدا بِکُن که پاکی از کَوْن و پَست و بالا
وین خانهٔ کُهَن را بیزیر و بیزَبَر کُن ۳
عالَم فَناست جُمله، در یک دَمَش بَقا کُن
ماریست زَهر دارد، تو زَهرِ او شِکَر کُن ۴
هر سو که خُشک بینی، تو چَشمهیی رَوان کُن
هر جا که سنگْ بینی، از عَکسِ خود گُهَر کُن ۵
اَنْدَر قَفایِ عاشق، هر سو که خَصْمْ بینی
او را به زَخْمِ سیلی، اَنْدَر زمان به دَرکُن ۶
تا چند عُذر گویی؟ کورند و مینَبینَند
گَر کورِشان نخواهی، در دیدهشان نَظَر کُن ۷
خواهی که پَردههاشان در دیدهها نباشد
فَرما تو پَردگی را کَزْ پَردهها عَبَر کُن ۸
فرمان تو راست مُطْلَق، با جمعْ در میان نِهْ
بَستَم قَبایِ عُطْلَت، هم چارهٔ کَمَر کُن ۹
ای آفتابِ عَرشی ای شَمسِ حَقِّ تبریز
چون ماهِ نو نِزارم، رویَم تو در قَمَر کُن ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.