غزل ۶۳۷ - گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد

گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد
نافهٔ مشک ختن گیرد به هر سوئی برد ۱

دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد
لیکن آن بادی که از خاک درت بوئی برد ۲

خاک آن بادم که ما را در هوای عشق تو
ذره ذره گرد گرداند به هر کوئی برد ۳

گر نه کفر زلف تو بر روی ایمان چیره شد
از چه رو رومی جمالی جور هندوئی برد ۴

در ختن با زلف تو گر دم زند مشک ختا
چین زلفت آبروی او به یک موئی برد ۵

دل ببردی از برم جان می بری خوش می کنی
ای خوشا وقت دل و جانی که خوشخوئی برد ۶

سید ار باری برد در عشق تو بار تو است
زانکه خوش باشد که یاری بار مهروئی برد ۷