خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی به مفاهیمی مانند فنا و بقا، گم‌کردن خود برای یافتن حقیقت، بخشش و دریافت، عشق و عقل، و نور الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که تنها با از دست دادن خود (فنا) می‌توان به بقای حقیقی رسید و از طریق عشق و ارتباط با خداوند می‌توان به روشنایی و حقیقت دست یافت.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۶۱۳ - هرکه فانی شود بقا یابد
هرکه فانی شود بقا یابد
خوش بقائی از این فنا یابد ۱
آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد ۲
بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد ۳
هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد ۴
غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد ۵
عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد ۶
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد ۷
خوش بقائی از این فنا یابد ۱
آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد ۲
بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد ۳
هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد ۴
غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد ۵
عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد ۶
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۱۲ - دلی که درد ندارد دوا کجا یابد
گوهر بعدی:غزل ۶۱۴ - چشم مست تو گر از خواب گران برخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
