غزل ۵۹۲ - یاری که می ننوشد از ذوق ما چه داند

یاری که می ننوشد از ذوق ما چه داند
ناخورده دُرد دردش صاف دوا چه داند ۱

همدم نگشته با جام ساقی کجا شناسد
میخانه را ندیده بزم خدا چه داند ۲

حالم ز عاشقان پرس تا با تو باز گویند
از عاقلان چه پرسی عاقل مرا چه داند ۳

از جام ابتلایش ذوقی که مبتلا راست
هر کو بلا ندیده ذوق بلا چه داند ۴

گوید که ماجرائی با رند مست دارم
رندی که مست باشد او ماجرا چه داند ۵

نوری که در دل ماست خورشید ذرهٔ اوست
هر بی بصر ز کوری نور و ضیا چه داند ۶

سلطان خبر ندارد از حال نعمت الله
اسرار پادشاهی مرد گدا چه داند ۷