غزل ۵۶۷ - هر که او را خبر از اهل دلانش باشد

هر که او را خبر از اهل دلانش باشد
یاری اهل دلان در دل و جانش باشد ۱

دردمندی که به جان دُردی دردش نوشد
راحت جان طلبی در دو جهانش باشد ۲

آتش عشق دلم سوخت چنان داغی را
در قیامت چو بجویند نشانش باشد ۳

دیدهٔ اهل نظر نور از او می یابد
این چنین نور چنان عین عیانش باشد ۴

عاقل ار عشق ندارد بر ما آنش نیست
رند مستی طلب ای دوست که آنش باشد ۵

هر گدائی که بود بر در سلطان دائم
همچو ما بر دو جهان حکم روانش باشد ۶

نعمت الله بسی بندگی سید کرد
لاجرم منصب عالی چنانش باشد ۷