غزل ۵۱۵ - عقل مخمور است و مستان را به قاضی می برد

عقل مخمور است و مستان را به قاضی می برد
سخت بی شرمست از آن رو پردهٔ ما می درد ۱

رند و سرمست مناجاتیم و با ساقی حریف
فارغ است از ریش قاضی هر که او می می خورد ۲

ای که گوئی دل به دلبر می فروشد جان من
نقد تو گر قلب باشد سیم قلبی کی خرد ۳

می بیارد رند مست و سرکه آرد زاهدی
هر چه تو آری بری و هر چه او آرد برد ۴

گر هزار آئینه باشد در همه بینم یکی
عارف است آن کس که این یک در هزاران بنگرد ۵

در سرابستان او غیری نمی یابد مجال
گر کسی مرغی شود بر گرد قصرش کی پرد ۶

درهوای نعمت الله غنچهٔ سیراب گل
درگلستان همچو مستان جامه بر خود می درد ۷